´Vroeger was er saamhorigheid. Nu is het ik, ik, ik´

Lenie Molenaar viert honderdste verjaardag

Bleiswijk - Lenie Molenaar is niet het type dat achterom kijkt. Als de inwoonster van Bleiswijk dat al doet, dan heeft ze daar een speciale reden voor. Zoals de reden die zich bijvoorbeeld vandaag, woensdag 6 december, aandient. Op de dag dat zij honderd jaar geleden in Kethel werd geboren, wil ze best wel even terugkijken op een eeuw lang leven. Daarin gingen mooie en verdrietige momenten hand in hand. En haalde zij vooral kracht uit haar geloof.

Arie van Driel

In honderd jaar zag zij van nabij de wereld veranderen. Lenie, wier zus Sjaan 104 jaar werd: "Dat is te veel om allemaal op te noemen. De ontwikkeling van de televisie. De eerste computers. Het steeds grotere aantal auto's en vliegtuigen. Het opbloeien van de techniek en de daarbij behorende apparatuur die steeds moderner werd. Maar ook hoe wij als gezin de Tweede Wereldoorlog zijn doorgekomen." Zelf zou ze niet terug willen naar de tijd van vroeger, vertelt ze. "Al was er toen meer saamhorigheid. De mensen stonden voor elkaar klaar. Omdat je elkaar nodig hebt. Nu is het ik, ik, ik. En is de wereld een grote puinhoop."

Pijntje

"Ik heb een mooi en goed leven gehad, waarin ik veel meemaakte en als vanzelfsprekend ook verdriet kende", vervolgt Lenie. "Ik heb dat zelf natuurlijk niet voor het zeggen. Maar als ik heel eerlijk ben, er hoeft van mij niet nog eens vijf jaar bij die honderd van nu te komen. Nu kan ik nog redelijk zelfstandig meedraaien. Maar meer ook niet. Al zit het in mijn hoofd gelukkig nog goed. We hebben als mens allemaal hier en daar wel een pijntje of gebreken. Daar hoef je geen honderd jaar voor te worden."
Lenie is nu aan het revalideren van een dubbele longontsteking. "Daar was ik twee maanden lang ernstig ziek van. Ik woon nog zelfstandig, maar krijg dagelijks hulp van mijn zoon en schoondochter. En elke morgen komt er iemand van de Thuiszorg langs. Ik zit in een rolstoel, dat is omdat ik niet lang kan lopen."

Geloof

Lenie vindt het jammer dat ze niet meer naar de kerk kan. "En dat ik de dienst op de computer moet volgen. Het geloof in God geeft mij rust en houvast. Als dat morgen zou wegvallen, heb ik niets meer. Een van mijn twee zonen is overleden aan longkanker. Zonder mijn geloof had ik me daar nooit aan kunnen overgeven. Als het geloof er niet was geweest, had ik het niet gered."
Dat Lenie ondanks haar respectabele leeftijd nog goed van geest is, blijkt tijdens het gesprek. Details die allang onder een denkbeeldige dikke laag stof liggen, stoft ze moeiteloos af. Lenie: "Als jij mijn trouwdatum wilt weten, schrijf maar op: 24 juli 1952. Voor God in de kerk in Kethel. Voor de burgerlijke stand op het stadhuis van Schiedam. Adriaan, mijn 22 jaar geleden overleden man, droeg een zwart pak. Ik was in het wit. Dat was toen vanzelfsprekend. Adriaan leerde ik overigens kort na de Tweede Wereldoorlog kennen. In de oorlog zat hij ondergedoken, werd verraden en opgesloten in de gevangenis van Breda. Daar zaten later de Drie van Breda." Na de nodige pakken slaag werd hij afgevoerd naar Duitsland, vertelt Lenie. "De Duitsers stopten hem niet in een concentratiekamp, maar bij een familie in huis. Door voor hen te werken verdiende hij de kost. Toen hij terug in Nederland was, ontmoette ik hem via mijn broer Koen. Die werkte in Bleiswijk. Hij was weer bevriend met de familie van Adriaan. Nadeel was dat als Adriaan en ik elkaar wilden ontmoeten, we op de fiets of naar Kethel of naar Bleiswijk moesten rijden. Wat best wel een heel eind fietsen was."

Breiclub

In Bleiswijk groeide Lenie uit tot een bekende inwoonster. Zo'n dertig jaar lang naaide ze gordijnen voor Van der Linde interieur. "Toen mijn jongste zoon naar school ging ben ik daar vanuit huis mee begonnen. Tot ik het werken zat werd. Toen ben ik samen met mijn man vrijwilligerswerk gaan doen."
Lenie was 24 jaar lid van zangkoor Halleluja. "Op een gegeven moment kreeg ik last van mijn schildklier", vertelt ze. "Zoveel last zelfs, dat mijn stem lager werd en ik uiteindelijk niet goed meer de wijs kon houden."
Vrijwel meteen na de opening van ontmoetingscentrum De Leeuwerik, dertig jaar geleden, richtte Lenie de lokale breiclub op. Die bestaat overigens nog steeds. Als het even kan is zij op de maandag- en woensdagochtend steevast van de partij. Lenie: "Pas nog hebben we vijf volle zakken met allerlei verschillende breiwerken aan mensen in arme landen gegeven."